Annemin bana 18. yaşgünüm için verdiği hediye, öyle sanıyorum ki, başka kimsede yoktur.

Kapağında siyah-beyaz bir bebeklik fotoğrafım olan bir albüm; içinde, ilkinden başlamak üzere yaşgünü fotoğraflarım.

18 yıl, 18 fotoğraf. Her bir fotoğrafta ev yapımı bir doğumgünü pastası. Her biri, bir önceki senekinden daha süslü, daha yaratıcı.

Hepsi nenemin el emeği.

***

Mumlu- pastalı 18 fotoğraf, öyle kolay bulunur cinsten olmayan bir aile tarihçesi, benim çocukluğumun belgeseli.

Benim büyümemin yanında, saç modellerindeki ve etek modasındaki değişimin, fotoğraf makinalarındaki gelişmenin ve babamın saçlarının dökülmesinin yıl be yıl belgeleri bu fotoğraflar.

Her yıl herkes gibi yaş alan, ama pek öyle yaşlanmayan ve de güzel yaşayan ailemi belgeler bu fotoğraflar ve her biri, bana ne kadar şanslı olduğumu hatırlatır. (daha fazla…)

Benim için asansörün kapısını tutan kadına, markette aldıklarımı torbaya koyan çocuğa, simitçiye, postacıya, garsona yasak savar gibi değil de, gerçek bir gülümseme ve içtenlikle teşekkür ettiğimde müthiş bir ayna etkisi oluyor; karşımdakinin yüzünün aydınlanıyor, benzer bir içtenlikle cevap alıyorum- hemen hemen her zaman.   

Ve fakat yüz kaslarım yukarı doğru hareket etmeye üşendiklerinde, içtenlikten çok memnuniyetsizliği andıran bir ifadeyle hafifçe kafamı sallıyorsam teşekkür etmek yerine, benzer bir suratsızlık görüyorum cevaben, haliyle!

Teşekkürün önemini hatırlayıp yeterince teşekkür ediyor musunuz gün içinde? Peki ya şükrediyor musunuz? (daha fazla…)

Sokaklarını çiçek basmış, halkı tepeden tırnağa çiçek açmış bu şehir Funchal; Portekiz’deki Madeira Adası’nın başkenti. Her yıl Nisan ayında, baharın gelişini muazzam renklerle ve coşkuyla karşılıyor ada halkı. Bizse İstanbul’da Madeira sakinleri kadar organize bir kutlama telaşı içinde sayılmayız Toprak Ana’nın uyanışı konusunda. Hatta bahar bir mevsim olmaktan çıkıp, günlük hava durumu haline geldiğinden beri emin olamıyoruz; Toprak Hanımlar gözlerini cin gibi mi açtılar, (daha fazla…)

(İlk yazı için tıklayınız.)

Son zamanlarda epey artan çevresel duyarlılığın bayrağı haline geldi plastik poşet karşıtı hareket.

Poşet kullanımını yasaklayan belediyeler, biyoçözünür poşetler üretmeye, bez torbalar satmaya başlayan market zincirlerleri…

İş öyle bir hale geldi ki, sanki şu poşet meselesini bi halletsek kurtulacağız tüm dertlerimizden!

Ama bu arada poşet kullanımı kadar kötü, hatta belki ondan daha beter olan ambalaj konusuna kimsenin el attığını görmüyorum mesela. (daha fazla…)