(İlk yazı için tıklayınız.)

Son zamanlarda epey artan çevresel duyarlılığın bayrağı haline geldi plastik poşet karşıtı hareket.

Poşet kullanımını yasaklayan belediyeler, biyoçözünür poşetler üretmeye, bez torbalar satmaya başlayan market zincirlerleri…

İş öyle bir hale geldi ki, sanki şu poşet meselesini bi halletsek kurtulacağız tüm dertlerimizden!

Ama bu arada poşet kullanımı kadar kötü, hatta belki ondan daha beter olan ambalaj konusuna kimsenin el attığını görmüyorum mesela.

Paket içinde paket şeklinde satılan hazır gıdalar, artık birbirlerinden nasıl farklılaşacaklarını şaşırmış sakız ve naneli şekerlerin kendilerinin kocaman plastik kutuları, poşet içinde satılan dergiler, vs.

Paketlemenin pazarlamadaki ve müşteri algısındaki önemi yadsınamaz.

Öte yandan tükettiğimiz en ufak şey için bile onun 3-5 katı ambalaj harcamak artık sahip olmadığımız bir lüks.

Ben mesela, tadını çok severek tükettiğim naneli ve kocaman paketli Rocco’lar yerine, daha mütevazı görünüşlü bir markayı tercih edebilirim, ama yok maalesef.

Esas konudan uzaklaştığımızı hissederek, poşet meselesine dönecek olursak…

Şu poşet meselesini bi çözsek, diğer her şey tamam gibi davranıyoruz diyorum demesine ama, bi yandan da bunun önemli bi konu olduğunu düşünüyorum hala.

Şöyle ki, poşet kullanmama gayretim, bende  “ya hep ya hiç” veya “battı balık” şeklinde ifade edebileceğim bir etki yaratıyor.

Eğer marketten aldığım iki-üç parça şeyi poşetsiz olarak çantama attıysam, o gün suyu da daha idareli harcamaya çalışıyor, ışıkları açık bırakmıyor, kağıtların arkasını da kullanıyorum. Bir kere ipin ucunu kaçırdığım zamansa, gerisi çorap söküğü gibi geliyor.

Diyeceğim o ki, hala poşet teröristi olmadıysanız, San Francisco koyunu koruma maksadıyla çekilmiş şu şahane videoya göz atın, ve  küçük şeylerin önemine inancınızı kaybetmeyin.

Başka bişey yok çünkü elimizde.